Do Europy kot egzotyczny dotarł na początku lat 80. XX w. FIFe (Międzynarodowa Federacja Felinologiczna) uznała rasę oficjalnie w 1985 r. Na wystawach koty egzotyczne są oceniane w tej samej grupie co koty perskie. Obie rasy mają wspólny wzorzec, jedyną różnicą jest długość szaty. Kot egzotyczny w Polsce Rasa wyróżnia się szczególną miłością do pokoju, pacyfikacji i uczucia. Koty perskie są idealnymi członkami rodziny, które nie sprawiają kłopotów, ale dają ciepło, komfort i piękno w domu. Długość życia kotów perskich waha się od 15 do 20 lat. Wszystko zależy od opieki! Domowe koty niewychodzące dożywają średnio 15-20 lat a nawet dłużej (rekordzistka żyła 38 lat). Natomiast bezdomne, lub wychodzące koty żyją dużo krócej. W długości życia znaczenie ma również rasa. Koty europejskie, zwane też „dachowcami” żyją dłużej od rasowych kotów. Ma to związek ze zdrowszą i bardziej Zastanawiasz się, ile żyją koty syjamskie? Mają w sobie gen długowieczności, który wykształcił się i utrwalił na przestrzeni wieków, dzięki królewskiemu traktowaniu. Dobrze traktowane mogą dożyć nawet 20 lat! Choroby typowe dla syjamów. Kot syjamski niestety ma skłonność do dziedziczenia niektórych chorób. Do dziś obydwie są ze sobą regularnie mylone, choć uznaje się je za odrębne. Mimo tego w latach 1970–1977 niebieskie koty brytyjskie były uznawane za koty kartuskie. Kot brytyjski długowłosy – przypadkowa ciekawostka. Puszyste, długowłose koty brytyjskie zachwycają nie mniej, niż ich krótkowłosa odmiana. Pojawiły się z Kot perski jest dobrze umięśniony, a ciało jego jest masywne i proporcjonalne. Głowa osadzona na krótkiej szyi jest okrągła i szeroka. Jego duże oczy są okrągłe i błyszczące, a uszy malutkie i zaokrąglone, które zakończone są pędzelkami. Oczy persa mogą mieć kolor: niebieski, szmaragdowy, ciemnozielony, miedziany, orzechowy . Kot perski to niezaprzeczalnie najpopularniejsza i najbardziej rozpoznawalna rasa kota. Długowłosa, puchata kuleczka, której arystokratyczne usposobienie jednych fascynuje a innych bawi, od ponad 300 lat stanowi marzenie zarówno dzieci jak i dorosłych. Kot perski w przeciwieństwie do tzw. dachowców, które są w stanie samodzielnie przetrwać na wolności, do życia potrzebuje człowieka - jego opieki i uwagi. Co należy wiedzieć o tej specyficznej kociej rasie i na co szczególnie się przygotować? Odpowiedź znajdziecie w poniższym tekście. biały pers 1. Kot perski - podstawowe informacje 2. Usposobienie i charakter kota perskiego Kot perski - podstawowe informacje Koty rasy perskiej powstały dzięki niezwykle szczegółowej selekcji. Hodowcy skrupulatnie kontrolowali jej tworzenie, by uzyskać konkretne, pożądane cechy zarówno charakteru jak i wyglądu. Kot perski ma krępą i masywną budowę ciała, z profilu przypominającą krągły kwadrat. Ma króciutkie, proste, ale niezwykle mocne nogi, krótki ogon i gęste owłosienie (nawet do 20 cm długości). Głowa kota perskiego osadzona jest na krótkiej i przysadzistej szyi. Zwierzę ma mocno zaznaczone kości policzkowe, wysuniętą szczękę i podbródek oraz silnie spłaszczony nosek. Jego uszy - małe i okrągłe, są szeroko rozstawione i pokryte kępkami włosów po wewnętrznej stronie. Oczy natomiast bardzo duże, okrągłe, również szeroko rozstawione, błyszczące i o intensywnym kolorze. Persy żyją od 12 do 15 lat. Dorosły osobnik mierzyć może nawet 35 cm i ważyć od 3 do 5 kg (rośnie do pierwszego, czasem do drugiego roku życia). By dowiedzieć się więcej na temat kotów perskich, warto zajrzeć na stronę: Usposobienie i charakter kota perskiego Kot perski to typowy przytulas. Uwielbia spędzać czas na kolanach u swojego właściciela, do którego z resztą bardzo się przywiązuje. To kot bardzo czuły, lubiący przytulanie i głaskanie. Mimo że lubi zabawy, to krępa budowa ciała może w pewien sposób ograniczać jego ruchy. Trzeba zatem tym bardziej zadbać o jego aktywność fizyczną, zwłaszcza że rasa ta przejawia ogromne skłonności do tycia. Pers to kot bardzo inteligentny. Często analizuje i zdaje się bez przerwy obserwować i oceniać swojego właściciela. Pers rzadko kiedy miauczy, wydawanie dźwięków zastępuje spojrzeniem. Mimo tego, że obecność opiekuna i ludzi jest mu potrzebna, to chce być też niezależny i chodzić własnymi drogami, dlatego nie zawsze bierze udział w uroczystościach i zjazdach rodzinnych. Sam chce decydować o sposobie spędzania swojego czasu. Nie lubi być do niczego przymuszany. Czas czytania: 7 minuty Spis treści:Skąd pochodzi pers? Historia rasyKot perski – opis rasyMiniaturowy kot perskiOdmiany barwne – w jakim umaszczeniu występuje pers?Charakter kota perskiegoRozród – fakty o hodowli kotów perskichJakie potrzeby ma kot perski?Pielęgnacja – jak dbać o koty perskie?Dieta kotów perskichZdrowie kotów perskichKot perski – ciekawe fakty Koty perskie mają „arystokratyczny” zadarty nos, ale wcale nie są takie niedostępne! Cechuje je wielki spokój, inteligencja oraz prawdziwe przywiązanie do opiekunów. Poznaj fakty dotyczące persów, zanim zamieszkasz z jednym z nich! Skąd pochodzi pers? Historia rasy Od początku XX wieku koty perskie są niekwestionowanymi królami wystaw oraz ulubieńcami ogromnej rzeszy hodowców! Pierwszy raz kot perski został zaprezentowany na wystawie w Crystal Palace w Londynie w roku 1871, ale wzorzec rasy opracowany i uznany został dopiero na początku XX wieku. Nazwa „pers” sugeruje błędne pochodzenie rasy, która wcale nie wywodzi się z Azji, tylko z Europy! Rasa została wyhodowana bowiem w Wielkiej Brytanii. Do stworzenia kotów perskich hodowcy użyli jednak kotów angorskich (turecka angora), które pochodzą z pogranicza Turcji oraz Persji (Iranu). Kot perski – opis rasy Mimo że wzorzec rasy został wydany na początku XX wieku, prace hodowlane trwały. W Europie hodowcy skupili się głównie na selekcji związanej z odmianami barwnymi persów, tymczasem w Stanach Zjednoczonych chciano uzyskać koty o jak najkrótszych liniach, zwłaszcza w obrębie głowy. W ten sposób w latach 30. pojawiły się koty peke-face. Można było zatem śmiało mówić o persach typu angielskiego oraz zwierzętach typu amerykańskiego. Obecnie dalsza praca hodowlana związana ze skracaniem pysków została ograniczona, gdyż taka budowa ciała powodowała problemy z oddychaniem. Najważniejsze cechy wyglądu kota perskiego to: masywna głowa,okrągły pyszczek,pełne i okrągłe policzki,szeroka żuchwa,dobrze rozwinięta broda,duże i okrągłe oczy,kolor oczu zależny od umaszczenia,małe i zaokrąglone uszy,krótki i szeroki nos,masywny tułów,szeroka klatka piersiowa,krótkie kończyny,proporcjonalny do tułowia ogon,gęsty i długi włos,kryza w okolicy gardła i klatki piersiowej,obfity pióropusz na ogonie,długi i delikatny podszerstek,dopuszczalna szeroka gama umaszczeń,waga samicy: 3–4 kg,waga samca: 3–5 kg,wielkość: 30–35 cm. Według klasyfikacji FIFe persy zalicza się do kategorii I, czyli kotów perskich i egzotycznych, natomiast według TICA rasa należy do kategorii I, czyli ras kotów wyhodowanych. Miniaturowy kot perski Miniaturowy pers nie jest odrębną rasą, a raczej odmianą klasycznego kota perskiego! TICA zalicza je do kategorii III, czyli ras zmutowanych. Pierwszy taki kot urodził się w 1995 roku w Stanach Zjednoczonych. Celem hodowczyni było stworzenie kota, którego ogólna budowa będzie typowa dla persów, ale samo zwierzę miało być dużo mniejsze! Tak zwane filiżankowe kotki (teacup cat) stają się coraz popularniejsze, choć wydaje się, że nie ma ich jeszcze w Polsce, przynajmniej na szerszą skalę! Małe rozmiary sprawiają, że są one urocze i słodkie, ale jednocześnie mogą być one obciążone wieloma wadami genetycznymi ze względu na specyficzny dobór kotów do rozrodu. Dlaczego zatem rozmnażamy takie zwierzęta? Z powodu zainteresowania nabywców, którzy pragną posiadać zawsze małe kotki. Oprócz najmniejszych kotów typu teacup występują także persy toy i pixie, które są od nich trochę większe i również powstały w wyniku starania hodowców, by uzyskać jak najmniejsze koty! Odmiany barwne – w jakim umaszczeniu występuje pers? Koty perskie mogą być: szylkretowe,jednobarwne,dwubarwne,colorpoint,szynszylowe. Wśród kotów jednobarwnych możemy spotkać umaszczenie sierści niebieskie, czarne, kremowe, czerwone, lila czy białe. Tymczasem persy dwukolorowe mogą mieć wyraźne plamy lub umaszczenie powstałe z połączenia tych kolorów. Pierwsza opcja wskazuje zwykle na pochodzenie z USA, gdzie takie ubarwienie wydaje się preferowaną opcją. Charakter kota perskiego Persy to koty spokojne, lubiące przebywać w domu oraz otrzymywać uwagę opiekuna. Sporo czasu spędzają na kanapie i zwykle nie wykazują problemów związanych z życiem jedynie w domu, choć oczywiście niektóre zwierzęta lubią wychodzić na zewnątrz. Koty tej rasy uwielbiają pieszczoty, o ile są ich inicjatorami. Potrafią całymi wieczorami wylegiwać się na kolanach opiekuna. Lubią także wspólne zabawy, choć aktywność fizyczna nie jest mocną stroną persów! Dodatkowo ich wygląd zewnętrzny nie ułatwia im „polowań” na zabawki! Persy dobrze tolerują dzieci, jeśli potrafią one uszanować ich pory drzemek, jedzenia oraz czas na pielęgnację! W kontaktach z innymi gatunkami, szczególnie psami, bywają ostrożne! Najczęściej przeszkadza im zbyt hałaśliwy lub wylewny sposób bycia, dlatego jeżeli wprowadzasz do domu nowego kota lub innego czworonoga, zadbaj o właściwy dobór rasy, prawidłowe zapoznanie zwierząt oraz zapewnienie persowi miejsca odosobnienia i odpoczynku. Najważniejsze cechy charakteru: inteligencja 5/5zrównoważenie 5/5niezależność 2,5/5czułość 4/5głośność 1/5aktywność fizyczna 2/5skłonność do zabawy 2,5/5kontakty z innymi kotami 3/5kontakty z psami 2,5/5relacje z dziećmi 3/5. Rozród – fakty o hodowli kotów perskich W rozrodzie istnieje przepaść między innymi kotami ras egzotycznych a persami. Te drugie późno osiągają dojrzałość płciową (około 12 miesiąca życia) oraz rodzą tylko 3–4 kocięta, co jest ilością poniżej średniej wynoszącej 4–5 młodych. Wśród problemów genetycznych wyróżnia się dużą głowę noworodków, która predysponuje do szczególnie trudnych porodów. Sprawia to, że średnia śmiertelność okołoporodowa kociąt jest wyższa niż u innych ras! Jeżeli planujesz rozmnażać tę rasę, porozmawiaj z lekarzem weterynarii, który będzie gotowy udzielić pomocy porodowej lub wykona u kotki cesarskie cięcie. Jakie potrzeby ma kot perski? Decydując się na kota rasy perskiej, musisz pamiętać o kilku rzeczach, które powinny obowiązkowo znaleźć się w jego wyprawce. Akcesoria do pielęgnacji – kot perski należy do kotów długowłosych, z tego względu jego długa sierść wymaga używania specjalnych akcesoriów. Najbardziej przydatne są metalowe grzebienie o różnej szerokości ząbków, zgrzebło oraz miękka szczotka z włosia. Przyda Ci się także filcak, który służy do usuwania kołtunów. Pamiętaj, że wszystkie szampony oraz odżywki, które kupisz, powinny być przeznaczone do długich włosów i gęstego i akcesoria do zabawy – persy nie są zbyt aktywną rasą i wykazują skłonność do otyłości, dlatego musisz zapewnić swojemu kotu jak najwięcej okazji do ruchu! Pozwoli to utrzymać go w dobrej kondycji oraz ograniczyć kocią nudę podczas długich godzin w domu, gdy opiekun wychodzi np. do pracy! Pielęgnacja – jak dbać o koty perskie? Długie kocie włosy wymagają szczególnej uwagi ze strony opiekuna! Oznacza to, że czekają Cię godziny spędzone na wyczesywaniu sierści, usuwaniu kołtunów lub kąpielach. Nie jest to jednak jedyny aspekt pielęgnacji tych zwierząt! Poznaj najważniejsze wskazówki dotyczące dbania o wygląd persa. Persy wymagają regularnego wyczesywania kota należy przemywać solą fizjologiczną lub preparatami kotów należy skracać co około 14 szampony dla ras długowłosych!Regularnie podawaj kotu pasty więcej dwa razy w tygodniu myj zęby persy mogą wymagać używania preparatów wybielających sierść (najbardziej w okolicy oczu).Co kilka miesięcy należy kontrolować stan gruczołów okołoodbytowych! Trudność pielęgnacji: 5/5. Dieta kotów perskich Żywienie kota perskiego należy dopasować do: etapu życia,masy ciała,trwających (przewlekłych) chorób. Rasa wykazuje tendencję do nadwagi oraz otyłości, dlatego konieczne jest kontrolowanie masy ciała kota! Raz na kilka miesięcy zabieraj swojego persa do lekarza weterynarii na kontrolę stanu jego odżywienia w skali BCS (Body Condition Score). Na podstawie wyniku dobrane zostaną dawki karmy oraz rodzaj pokarmu. Koty dużą część czasu poświęcają własnej pielęgnacji, podczas której połykają sierść! Możesz zdecydować się na wspomniane już regularne podawanie past odkłaczających lub żywić persa specjalną karmą typu anti-hairball! Zdrowie kotów perskich Wśród problemów zdrowotnych u persów wymienia się: wielotorbielowatość nerek,problemy z oddychaniem,wypływy z oczu,choroby serca (np. kardiomiopatia przerostowa),choroby wątroby. Rasa wykazuje także skłonność do udarów, dlatego bardzo istotne jest odpowiednie dbanie o persy w czasie upałów. Nie należy pozwalać im przebywać zbyt długo na słońcu w trakcie szczególnie gorących dni, trzeba też dbać o to, by koty piły świeżą wodę! W celu kontroli stanu nerek najlepiej wykonywać regularne badania krwi (minimum raz w roku) oraz USG jamy brzusznej! Koty perskie z dobrych hodowli powinny mieć rodziców wolnych od chorób genetycznych. Stan zdrowia: 3,5/5. Kot perski – ciekawe fakty Jeżeli chcesz, by kot perski lubił czesanie, zacznij trening pielęgnacyjny już u kociaka!Persy trzymane w domu linieją przez cały rok!Amerykanie uwielbiają koty perskie! Są to najbardziej popularne koty w tym Monroe miała białego kota perskiego o imieniu nosa persów nie zawsze była spłaszczona. Do lat 50. ich pyszczek był bardziej charakterystyczne koty zostały uwiecznione na wielu obrazach, jak „Biały kot perski” autorstwa ludowego malarza Warrena Kimble’a czy „Dwa białe persy przed akwarium ze złotą rybką” autorstwa Arthura Heyera. Jeśli jesteś fanem persów, możesz kupić reprodukcje! Pers jest kotem, który wymaga sporych nakładów czasu opiekunów związanych z dbaniem o jego słynną sierść, ale ten wysiłek się opłaci – nagrodą będą jego duże serce i wspólne godziny na kanapie! Wygląd persów przyciąga uwagę, ale to ich charakter powoduje, że miłość do tej rasy jest długa jak ich piękne futro! Długość życia kota zależy od wielu czynników, między innymi jego rasy, płci, stylu funkcjonowania i codziennych zwyczajów. Zazwyczaj krócej żyją koty wolnożyjące (8 – 14 lat), a dłużej koty domowe (średnia długość życia kota to 14 – 17 lat). Kocią rekordzistą w kontekście długości życia kotów była niepokonana do tej pory Creme Puff z Teksasu Samica kota domowego urodziła się 3 sierpnia 1967 roku i zmarła 6 sierpnia 2005 roku, przeżywszy aż 38 lat i 3 dni. Jej opiekun, Jake Perry, miał jeszcze jedną długowieczną kotkę – przedstawicielkę rasy sfinks, która towarzyszyła mu 34 lata. Zastanawiasz się jak dług żyją koty i co wpływa na długość życia kota? Zebraliśmy dla Ciebie najważniejsze informacje na ten temat!Długość życia kota - od czego zależy?Współczesne koty domowe, dzięki ogromnemu postępowi wiedzy z zakresu zdrowia (profilaktyki chorób i leczenia) oraz żywienia czworonogów, żyją znacznie dłużej niż większość ich przodków. Co ważne, zmieniło się również nastawienie ludzi do kotów oraz sposób sprawowania opieki nad futrzakami. Koty domowe traktowane są obecnie jak pełnoprawni członkowie rodzin, a co za tym idzie – nie oszczędzamy na doskonałej jakości karmie, obowiązkowych szczepieniach i wizytach kontrolnych oraz skutecznym leczeniu naszych zwierzaków. Co jeszcze wpływa na długość życia kotów?Jakie czynniki mają wpływ na to, ile żyją koty? warunki życia / warunki bytowe kota – najkrócej żyją koty dzikie i wolnożyjące, nieco dłużej koty wolnożyjące wspierane przez ludzi (dokarmiane, zabezpieczane na czas zimy itp.), a najdłużej koty domowe niewychodzące (koty domowe wychodzące często kończą życie wcześniej w wyniku wypadków);dostęp do pożywienia i jakość pożywienia – koty mające dostęp do wysokiej jakości karmy, odpowiednio dobranej do ich specyficznych potrzeb żyją dłużej od kotów karmionych słabej jakości karmą i samodzielnie polujących;profilaktyka chorób i leczenie – koty pozostające pod stała opieka weterynaryjną, regularnie szczepione i odrobaczone oraz skutecznie leczone w razie potrzeby żyją dłużej od zwierząt pozbawionych opieki weterynaryjnej;sterylizacja i kastracja – obydwa zabiegi mają ogromny wpływ na długość życia kotek i kocurów, ile żyją koty po sterylizacji? – koty kastrowane żyją o około 50% dłużej od kotów niekastrowanych, kotki po sterylizacji żyją o około 33% dłużej od kotek niesterylizowanychrasa kota – istotna jest specyfika rasy w kontekście zwyczajów oraz chorób genetycznych (występujących w większym nasileniu właśnie u przedstawicieli danej rasy), np. koty rasy Maine Coon żyją średnio 15-18 lat, koty brytyjskie i rosyjskie 15-20 lat, a koty perskie 12 – 15 długość życia kota, czyli... ile średnio żyje kot?Średnia długość życia kotów zależy od wymienionych wyżej czynników. Mając na względzie te zmienne oraz różnego rodzaju zagrożenia (lub ich brak) dla kotów, można oszacować średnią długość życia kotów żyjących w różnych warunkach. Ile żyje kot domowy? Średnia długość życia kota domowego – niewychodzącego to 14 – 17 lat. Koty domowe nie są narażone na wypadki drogowe, ataki innych zwierząt oraz kontakt z niebezpiecznymi substancjami (toksynami, truciznami). Największy wpływ na długość ich życia ma za to właściwa opieka weterynaryjna, odpowiednio zbilansowana dieta oraz właściwy poziom aktywności fizycznej (opiekun kota domowego powinien zadbać o zapewnienie pupilowi niezbędnej dawki ruchu!). Ile żyje kot wychodzący? Średnia długość życia kota wychodzącego jest nieco krótsza od długości życia kota domowego. Przyczyna? Koty wychodzące są narażone na wypadki drogowe, agresję ludzi i ataki innych zwierząt oraz substancje trujące i toksyczne. Te czynniki ryzyka równoważy najczęściej wysokiej jakości karma oraz regularne szczepienia, odrobaczanie oraz standardowa opieka weterynaryjna (również zabiegi ratujące życie / zdrowie po wypadkach). Jak długo żyje kot wolnożyjący? Koty wolnożyjące, określane również mianem dachowców, to koty, które w zależności od środowiska, w którym przebywają – mogą żyć od kilku do kilkunastu lat. Najczęściej dłuższym życiem cieszą się koty na wsiach, przebywające w okolicy domów z dala od drogi, bez problemu znajdujące schronienie w stodołach oraz dokarmiane przez właścicieli gospodarstw. Krócej żyją koty mieszkające dziko w miastach, w których są zdecydowanie bardziej narażone na wypadki drogowe oraz nieuzasadnioną agresję ze strony ludzi (choć zgodnie z Ustawą o ochronie zwierząt, na podstawie art. 21 tej ustawy – koty wolnożyjące stanowią dobro ogólnonarodowe i powinny mieć zapewnione warunki rozwoju i swobodnego bytu). Najwyższa śmiertelność kotów wolnożyjących przypada na pierwszy i drugi rok życia oraz na 15 i 16 rok życia – zarówno młode i niedoświadczone koty, jak i starsze i mniej sprawne koty są bardziej narażone na uleganie rozmaitym żyje kot? To zależy od minimum kilku czynników! Istotną zmienną w kontekście długości życia kota są jego warunki bytowe / styl życia (najdłużej żyją koty domowe, niewychodzące), sposób żywienia oraz profilaktyka chorób i ich ewentualne leczenie. Nie mniej ważne są uwarunkowania charakterystyczne dla poszczególnych ras raz fakt, czy kot został poddany zabiegowi kastracji lub sterylizacji (obydwa zabiegi wydłużają życie zwierzaków). Szacuje się, że średnia długość życia kota waha się w granicach od 8 do 14 lat dla kotów wolnożyjących i od 14 do 17 lat dla kotów domowych. Kot perski – najpopularniejsza rasa kotów Kot perski to jedna z najstarszych ras, która równocześnie poddana została wielokrotnym modyfikacjom genetycznym. Wiele ze współczesnych persów nie ma zbyt wiele wspólnego ze swymi starożytnymi przodkami, mimo to do dziś zachwycają pięknym wyglądem i stabilnym charakterem. Klasyfikacja FIFeKategoria I: Koty egzotyczne i perskieKod EMS: PERPełna nazwa rasy: Kot perskiInne nazwy: Persian, Persian Longhair Kraj pochodzenia: Iran (dawna Persja)Kot rasyPierwsi udokumentowani przodkowie kota perskiego zostali przywiezieni do Europy Zachodniej z Persji w ok. 1620 r. Nie wiadomo jednak, kiedy po raz pierwszy pojawiła się odmiana długowłosa. Podejrzewa się, że długa sierść to wynik mutacji genetycznej. Nie można zaprzeczyć jednemu – rasa ta jest jedną z pierwszych znanych persów miało odcienie srebrnej szarości. Na skutek selektywnej hodowli koty tej rasy mają dzisiaj rozmaite ubarwienie, w tym tzw. bicolour (dowolny kolor + biel).Aż do końca wieku XIX niezwykłe koty długowłose importowane z Turcji, Afganistanu, Birmy, Chin, Rosji i Persji nazywane były po prostu kotami azjatyckimi. Z tego też względu hodowcy często krzyżowali je między sobą (głównie persy z angorami tureckimi).Kot wygląd zawdzięcza hodowli selektywnej. Idealny pers posiada okrągłą, dużą głowę, krótki, zadarty nos, okazałe policzki, niewielkie, zaokrąglone uszy, duże oczy i krępe ciało. Futro jest dłuższe niż u angory tureckiej, kończyny jednak krótsze. Do dzisiaj kot perski jest najpopularniejszą rasą na świecie dzięki arystokratycznemu wyglądowi i spokojnemu charakterowi. Futro persa jest długie i gęste, ale jednocześnie błyszczące i delikatne. Najdłuższy włos widoczny jest na szyi, tworząc charakterystyczną kryzę i żabot między przednimi kończynami. Porośnięte długim włosem są także uszy, ogon i może występować w rozmaitych odcieniach. Spotyka się persy czarne, błękitne, niebieskie, rude, kremowe, czekoladowe, liliowe, srebrne, złote, szynszylowe. W obrębie każdego umaszczenie spotyka się łaty, pręgi, cienie, podpalenia, bicolour, colourpoint (jak u kotów syjamskich). Kolor oczu jest ściśle związany z kolorem sierści: np. białe persy posiadają ciemnoniebieskie lub miedziane tęczówki, koty srebrne i złote mają natomiast niebiesko – zielone lub zielone obrębie rasy powstały 2 odmiany pyska. Niektóre osobniki mają ekstremalnie płaską głowę (tzw. peke face), co skutkuje problemami z oddychaniem. Drugą odmianę nazywa się doll face – uważa się, że jest ona bliska dawnemu wyglądowi kotów perskich. Ich pyski nie są tak spłaszczone jak u odmiany peke wygląda na wyniosłego, w rzeczywistości jest cichy i bardzo kochający. Lubi spędzać czas na kolanach właściciela. Darzy sympatią dzieci pod warunkiem, że nie traktują go jak zabawki. Swoje oddanie i czułość przejawia jednak tylko w stosunku do opiekunów. Jedynie nielicznym „obcym” potrafi zaufać na tyle, aby traktować ich jak członków rodziny. Nie należy do kotów głośnych, lubi spokój i ciszę. W związku z tym najlepiej czuje się wśród ludzi stabilnych, statecznych, wręcz lubiących rutynę. Miauczy lub emituje inne dźwięki tylko w sytuacji, gdy jest głodny, w czasie zabawy oraz podczas okazywania czułości posiada bardzo spokojny temperament, nie ma w zwyczaju psocić jak wiele innych kotów. Nie zdarza mu się zatem wspinać na zasłony, wskakiwać na blaty czy skakać z mebla na mebel. Jeżeli zostaje w domu sam lub w danym momencie nie możemy się nim zająć, kot zastyga na łóżku, kanapie lub krześle dopóki nie nadejdzie jego kolej. Nie jest zatem napastliwy w swej czułości, wykazuje dużą cierpliwość i persa musimy liczyć się z tym, że pielęgnacja jego sierści musi odbywać się codziennie. Należy dokładnie rozczesywać włosy każdego dnia i kąpać zwierzę co najmniej raz w miesiącu. Często czyszczona powinna być również kuweta, aby podczas korzystania z niej kot nie pobrudził łap i długiej może często łzawić, zaleca się codzienne wycieranie kącików oczu, aby zapobiec powstawaniu plam na pyszczku. Należy także szczotkować mu zęby, dzięki temu nie dojdzie do chorób przyzębia. Ogólna codzienna higiena jamy ustnej jest bardzo wskazana. Absolutne minimum to szczotkowanie zębów raz w zdrowotnaZarówno koty rodowodowe, jak i krzyżówki persa zapadają na kilka rodzajów chorób. Mimo pięknego, słodkiego wyglądu podatne są na problemy wynikające z budowy czaszki i nie tylko. W obrębie rasy spotykamy zatem: Problemy z oddychaniem spowodowane zwężeniem nozdrzyNadmierne łzawienieChoroby oczu, takie jak wywinięcie powieki lub cherry eye Wady zgryzuWrażliwość na wysokie temperaturyWrodzoną wielotorbielowatość nerekGrzybiceChoroby skóry powodujące świąd i łysienie, łojotokKot dane i wymiaryKot perskiWysokość w kłębie: 25-38 cmWaga: kocury: 3-4,5 kg, kocice: 3-4 kgDługość życia: 10-13 latKot perski – ciekawostkiNa Bliskim Wchodzie kot perski nazywany jest również Shiraz/ niektórych badaczy współczesne persy nie są związane z kotami z Bliskiego Wschodu, ale z osobnikami z Europy Zachodniej. Naukowcy twierdzą, że być może ich najstarszymi przodkami są zwierzęta ze starożytnej Persji, ale w drodze selektywnej hodowli utraciły swoje pierwotne zwykłymi wymiarowo kotami, hodowcy dążą do osiągnięcia odmiany kieszonkowej (Toy/Cup Persian). Obecnie nie są one uznawane za odrębną rasę. Każdy hodowca ustanawia zatem własne standardy peke face ma związek z kształtem pyska zbliżonym do psów rasy pekińczyk. Kot kotyKot domowyRasy kotówRasy psów Informacje o kotach perskich Kot perski ma przyjazną i łagodną naturę, ponadto jest cichy i raczej niekłopotliwy. Koty tej rasy lubią być szczotkowane i głaskane przez dzieci, ale raczej nie będą uczestniczyć w żywiołowych zabawach. Koty perskie preferują w domu stałe rytuały, spokojną atmosferę i łagodne traktowanie. Czują się one najpewniej na ziemi i rzadko się wspinają. Chętnie bawią się zabawkami, ale równie chętnie wylegują się spokojnie w ulubionym miejscu. Źródło: kluczowe fakty i cechy pochodzą z World Cat Congress (WCC) Specyfika rasy Sierść Długowłosy Kategoria wielkości Średni Średnia długość życia 12–17 lata Cichy / Spokojny / Towarzyski / Wylewny

ile żyją koty perskie